26.9.09

Οργή

--> --> --> --> -->
πόσο ποθώ τα κεριά τους
να σβήσω από το Ναό
που με θράσος βλασφημούν,
ηδονοβλεψίες
που άρρωστο πάθος προσκυνούν,
υπηρέτες του, μόνιμα σε σήψη, Εαυτού τους.

πόσο επιθυμώ να πνίξω
τις εκπορνευμένες λέξεις τους
στις κόκκινες παλάμες μου ,
να καλύψω τις εικόνες τους
με τα σάβανα
που η λαγνεία κέντησε στα χείλη τους

ω Κύριε,
πότε επιτέλους θα γκρεμίσεις
τα ποιητικά πορνεία
και θα καρφώσεις τις γλώσσες τους
στον τοίχο της Α.Ε του αίσχους

© Μαρία Ροδοπούλου



πόσο οι πλάγιες
ρυτιδιασμένες καμπύλες τους
αναζητούν καλλωπισμό
τρώγοντας τα δικά τους λιπαρά!

λες, οφθαλμό κανίβαλο κι απέκτησα!

τη μόστρα τους,
σφαλίζουν άρρωστα,
οι ασθενείς νεωκόροι.

Ω Κύριε,
τόσες πένες αδήλωτες!


© Δημήτρης Δικαίος




--> -->

6 σχόλια:

  1. "αχ και να είχα ακόμα μια αγνότητα
    στο ηλικιωμένο τους μπουρδέλο να θυσιάσω
    Λίγο ανώριμη μπροστά
    στην υποκλινόμενη ενηλικίωση να αισθανθώ

    Με καταλαβαίνεις έτσι δεν είναι;

    Για επαφή με ό,τι χάθηκε χωρίς ποτέ ν' αποκτηθεί μιλώ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Όταν οργισμένα στιγμιότυπα έτσι "ερωτεύονται",
    νιώθω την ανυπαρξία των δικών μου στιγμών
    να με φονεύουν με συνοπτικές διαδικασίες

    καλό απόγευμα και στους δυο σας πολυ-αγαπημένοι

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. σε πόσα εκκολαπτήρια ακόμη
    θα δαμάζουν την τέχνη
    της φίμωσης

    η σάρκα μου γδαρμένη
    τη ρίμα τους κοάζει

    το δέρμα τους παραμορφωμένη
    αντιγραφή

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Κατά την τελευταία εξέταση
    οι λέξεις χαίρουν άκρας Υγείας.
    Να προσέχετε μόνο να μην βγάλουν φωνή
    γιατί τότε θα καταλάβουν όλοι το ψεύδος.

    Και κάτι ακόμα,Δικαίε,
    οι συμμαχίες με σκοτεινά
    δάκτυλα θα πρέπει να είναι προσεχτικές
    γιατί μπορεί να δαγκώσουν.


    _Κηδεμόνας_

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Πενία πένας
    νοσούντα σκευάσματα ...




    (... όταν ο Ερμής ζήλεψε τον Απόλλωνα...
    στιχ 360 )

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πόσο ποθώ να χαστουκίσω τον άνθρωπο!
    Αυτό το τέρας...
    Πόσο ποθώ να ριμάξω ότι μου ρίμαξαν
    κι ότι μου ριμάζουν χλευασμοί της μερας.
    Πόσο ποθώ στη νύχτα να ζήσω , ρίζα σπαρμένης ελιάς
    σε χώμα λασπωμένο.
    Πόσο πολύ ποθώ να ουρλιάξω στα όρνεα που δεν τολμούν να βγάλουν νύχια φοβούμενα την ίδια τους τη γλώσσα.
    Πόσο ποθώ φαρμάκι να κυλήσω στους κύκλους
    των ματιών σου, κι ότι μου έταξες με αίμα να στο πάρω...

    ΑπάντησηΔιαγραφή