Στέφανα

Ευτυχία

Στο γκρεμό τους φώλιασε.

Απαρτία

Τα φλεγόμενα ξερά.

Συγχορδία

Τα επόμενα σκαλιά κι οι ανθοστήλες.

Πελατεία

Σπέρμα θρασύ. Λούτρινοι γιοι. Κόρες λεκάνες.

Αμαρτία

Νομική, Ερατώ και Λαμπρινή.

Ενορία

Καλλιμάρμαρο και θειάφι. Μάλλον θειάφι!

Απουσία

Του ουράνιου παράλληλου ψαλμού.

Κοινωνία

Κατακόρυφος Θεός του μυελού.

κοινωνία

κατακόρυφου, βιτρώ, μηχανισμού.

Ησυχία

Δύο λαμπάδες – μετοχές, στεφανωμένες.

Δημήτρης Δικαίος

Εφιάλτης

 

χτίζεις, 

όσα σώματα σε βρήκανε από παιδί,

σ’ οριζόντιο τοιχίο.

από το πρώτο σου θρανίο

χάρασσες διαδρομές.

Ως και σήμερα χαράσσεις!

Και τώρα απολαμβάνεις

το προτείχισμα

του εαυτού σου

οικοδομημένο με σαρκία.

Εμβόλισες 

σακιά συναντημένα..

το’ να, στ’ άλλο, απάνω

προσέθεσες..

άδειασες

ψυχή από τη Σπάρτη!

Δημήτρης Δικαίος

υ.γ.
Ματωμένος ο ουρανός κείνο το βράδυ.
Ύπουλη εμφάνιση της προδοσίας από τα στενά,
άφησε θάνατο.
Εφιάλτες και σήμερα
Θερμοπύλες και σήμερα

Στοά Απολεσθέντων Οίκων

Πόση αλήθεια κρύβει ένα παραμιλητό

όταν πια

τα πεθαμένα σου φροντίζουνε το σπίτι;

και οι μεσίτες στο σαλόνι το μπορντό,

κλωστές χρυσές ή Φαραώ;

Ποιος δανείζει στους νεκρούς, μέρες φωτός;

Ποιος πουλί νεκρό, ακόμη μαστιγώνει;

Είν’ η πρώτη αναπνοή που δεν αντέχω όταν ξυπνώ

κι ας χορεύω

την ανάσα μου το βράδυ, μη μυρίσει.

Ποιος διέκοψε τις μέρες των νεκρών;

Ποιος τολμά μέσα στη νύχτα να διψάσει;

Ποια πλευρά σου απολύει πονηρό;

Μισές ημέρες συνεχίζουμε, Στοά μου.

Δημήτρης Δικαίος

Οργή

πόσο ποθώ τα κεριά τους
να σβήσω από το Ναό
που με θράσος βλασφημούν,
ηδονοβλεψίες
που άρρωστο πάθος προσκυνούν,
υπηρέτες του, μόνιμα σε σήψη, Εαυτού τους.

πόσο επιθυμώ να πνίξω
τις εκπορνευμένες λέξεις τους
στις κόκκινες παλάμες μου ,
να καλύψω τις εικόνες τους
με τα σάβανα
που η λαγνεία κέντησε στα χείλη τους

ω Κύριε,
πότε επιτέλους θα γκρεμίσεις
τα ποιητικά πορνεία
και θα καρφώσεις τις γλώσσες τους
στον τοίχο της Α.Ε του αίσχους;

Μαρία Ροδοπούλου

πόσο οι πλάγιες

ρυτιδιασμένες καμπύλες τους

αναζητούν καλλωπισμό

τρώγοντας τα δικά τους λιπαρά!

λες, οφθαλμό κανίβαλο κι απέκτησα!

τη μόστρα τους,

σφαλίζουν άρρωστα,

οι ασθενείς νεωκόροι.

Ω Κύριε,

τόσες πένες αδήλωτες!

Δημήτρης Δικαίος

χειροκροτώ σκιές - μιλάω στο σύμπαν

Μια ιστορία θα σας πω
απ' τη σιωπή.
Ποίημα,
θυμάμαι στο σχολειό
δεν είχα πει.

Ντροπή που μ' έπιανε!
Με φόβιζε ο στίχος.
Ένοιωθα ξένος στις γιορτές που όπλιζε..
χειροκροτούσα τις στροφές,
το ύφος.

Τι ευτυχία
για μια ποίηση μεγάλη
να μην την 'ξέρεις'!
Δίχως λατρεία,
έχεις αίσθηση πως άλλη
ζωή διαλέγεις..

πως ταξιδεύεις
και μιλάς στον άνθρωπό σου.
Μίλας σε σένα και αρκεί.
Μεταμορφώνεται σε γρίφο το ποιόν σου.
Μιλάς στο λίγο
και, πολύ!

Δημήτρης Δικαίος

η Άρτεμις των ουσιών

Συνόδευσε μητέρα τις ευθύνες,
σήμερ' αυτοκτονεί.
Πόση φωτιά,
η ώρα του σπλαχνικού γκρεμού!

Αλήθεια!
Η στρίγγλα σου ποτίζεται απουσία.
Λύπη ανέλεγκτη
γλυκαίνει τους καρπούς.

Σ' ένα διάλειμμα φωτός
ποιμένα ξένου,
τσιγαριλίκι κι ουρανός
σε μία σάκα.

Μητέρα-κάσα μαραζωμένη
Εσύ, μυρόβλητο λυγμό
που συνοδεύεις!

Δημήτρης Δικαίος

_______________________________________________

- η Άρτεμις των ουσιών -

αφιερωμένο στο κρίνο των εικοσιένα

Στη Μάνα εκείνη (και σε κάθε μάνα) που ζει με μια φωτογραφία στο χέρι.

Οι ουσίες: Ινδική κάνναβις, Έκσταση, Κοκαΐνη, Κρακ, Παραισθησιογόνα, Speed,

Ηρωίνη, Rohypnol, GHP, Κεταμίνη και τα ηρεμιστικά «στειρώνουν» το μέλλον μας!

συμφωνητικό

- Να τον "ξεκάνουμε" τι λες;

- Έλα κοντά μου, δε σ' ακούω!

- Δεν είν' εφτάψυχος μ' ακούς;
"Θάλασσα, είδα, στο λαιμό,
πλημμυρισμένα σπλάχνα.
Τα μάτια του ανάποδα
ανάποδα κοιτάζουν το βυθό,
λευκά παρτάλια".

- Μα είσαι σίγουρη;

- Ναι, σου λέω!

- Τώρα;

- Αν όχι τώρα, πότε;
η χαριστική βολή
που περιμέναμε!

- Που περίμενες!

- Που περιμέναμε.

- Γιατί εμείς;

- Εμάς αδίκησε, ξεχνάς;
Κοίτα που βρίσκεσαι!
Γιατί να λείπει;

Δημήτρης Δικαίος

Θεοποσία

Θεό ν' αλλάξεις
πριν ξεκινήσεις να με ζεις.
Θεό, καημένε!

Έχω ένα πρόσωπο, γυμνάσιο θανάτου.
Ένα ολόασπρο κανάτι με χολή.
Παραδοτέα η χολή
στ' απολυτίκια σιαλωδών ποιμένων.

Θεό ν' αλλάξεις!
Πριν αναστήσεις θα μου πεις
"κοινώνησέ με"

Δημήτρης Δικαίος

παραπλάνηση

Η σοδειά του κακού

Ξεφύλλισμα που έκαμ' ο Καμπούρης!
Συννέφιασε μα,
στάλα δε θα συναντήσει.
Στην ύπαιθρο θα κρύψει
τ' άμορφο θρονί.

Με καμπούρα γειωμένη
χαράσσει ευθεία.
Σφουγγάρι βλάσφημο
πίσω αφήνει

και ξεμακραίνει.

Με το' να πόδι στη φωτιά,
το άλλο σέρνει.
Αλλοιωμένη τριγυρίζει αποστροφή.

φτύνει το σχήμα του ξανά.
έχει στο σάλιο του, ευχή
από μια εξίσωση εξαγνισμού
δοκιμασμένη.
Μα το αγκάθι του,
στην ύπνωση, ξυπνά

"για που πηγαίνεις Σατανά;
έχεις πισθάγκωνα το νήμα μου,
ξεχάσει".

και ξεμακραίνει

Όμορφο μνήμα!
δυο μέτρα νόστιμο φρικιό,
τι θ' αποτάξει;
Μια Κυριακή
θα ασβεστώσει τη φωλιά
και την κακή συγκομιδή
θ' αποψιλώσει.

ώσπου σ' Εκείνον,
αμαγάριστος να φθάσει.

Αλήθεια,
για τι θα μετανοήσει;

Δημήτρης Δικαίος

Αδιέξοδο

Όμως,
δυσκολεύομαι,
μία γραμμή
επιτυχώς ν' αποκληρώσω.

Τα αποσιωπητικά,
οχυρά φοβίας
και λοιπές κακοτεχνίες
έκφρασης στο αδιάβατο.

δικαία είναι
η αποβίβαση στο εφήμερο.

Υποδέχομαι
ερμηνείες χρέους σε ερείπια.

Αποσύρομαι,
γραφή ρυτιδιασμένη,
τόσο νέος,
δήθεν πλέον,
στο άψυχο σύρμα
της ακολουθίας των πράξεων.

Καλή αντάμωση.

Δημήτρης Δικαίος