1.12.13

Μετέωρος πόνος

Μετέωρος πόνος.
Λεβεντάνθρωπος μόνος
και αδέσποτη σφαίρα.

Με ειρηνόφιλα γυρτά –
ξεριζωμένη Κοκκινιά.
Μπουκάλι και στουπί

στον ευπατρίδη.

 * * *

Έσωθεν του Άδου, ποια
φύσ’ υπόσχεται ρητά,
εμπιστοσύνες;

Συνθλίβεται το ένα
Σπλάχνο σου, ολοένα,
Γυναίκα στόχε.

Διάνα!

© Δημήτρης Δικαίος


υ.γ. Στο πέραμα με τις μυρτιές και τα λευκά γεράνια,  
σ’ αδυνάστευτη ώρα, Φίλε!

Ποίημα αφιερωμένο εξ’ ολοκλήρου στο Ματθαίο Ματθαιάδη.
Ωστόσο, σε όσους αγάπησαν πατρίδα και γυναίκα στον ίδιο 
βαθμό, καταθέτω εξίσου.




3 σχόλια:

  1. Ήταν του Ιούδα το φιλί που μας προσπέρασε
    κι ύστερα η Γεσθημανή που μαρτυρούσε
    με Αχίλλεια πτέρνα προσφερόμενη
    στην αυτοκρατορία των προικώων

    Μιαν Αλεξάνδρεια ονειρεύτηκα
    πένα ακονισμένη και σώμα από σφεντάμι
    οπού φιλεί την άμπελο
    απόμερο σημάδι

    Μυρτιά
    δυόσμος
    και αμάραντος
    πρώτη μου ευλογία
    κοινώνησα το δάκρυ σου
    στα ασήμαντρα ουράνια

    Φιλί αντίδωρο
    το σπλαχνικό μου κλάμα


    Την αγάπη μου και τις ευχαριστίες







    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Εμπνευσμένο το 2014
    Με υγεία και αγάπη


    Σε χαιρετώ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ελένη, σ' ευχαριστώ. Να' σαι πάντοτε, υγιής και δυνατή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή