10.5.09

Η σοδειά του κακού

Ξεφύλλισμα που έκαμε ο καμπούρης!
Συννέφιασε,
μα στάλα δε θα συναντήσει.
Στην ύπαιθρο θα κρύψει
το άμορφο θρονί.

Με καμπούρα γειωμένη
χαράσσει ευθεία.
Σφουγγάρι βλάσφημο
πίσω αφήνει
και ξεμακραίνει.

Με το' να πόδι στη φωτιά,
το άλλο σέρνει.
Αλλοιωμένη τριγυρίζει αποστροφή.

φτύνει το σχήμα του ξανά.
έχει στο σάλιο του ευχή
από μια εξίσωση εξαγνισμού
δοκιμασμένη.
Μα το αγκάθι του,
στην ύπνωση, ξυπνά

"για που πηγαίνεις Σατανά;
έχεις πισθάγκωνα το νήμα μου,
ξεχάσει".

και ξεμακραίνει

Όμορφο μνήμα!
δυο μέτρα νόστιμο φρικιό,
τι θ' αποτάξει;
Μια Κυριακή
θα ασβεστώσει τη φωλιά
και την κακή συγκομιδή
θ' αποψιλώσει.

ώσπου σ' Εκείνον,
αμαγάριστος να φθάσει.

Αλήθεια,
για τί θα μετανοήσει;

© Δημήτρης Δικαίος


24 σχόλια:

  1. Μα τι ζητάς εσύ μες σε ξερά τοπία
    στα σταροχώραφα
    γρήγορα ξανά στα σταροχωραφα
    αυτά δεν έχουν αμαρτίες
    για τούτο τα θερίζουν ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ποιος περιμένει απάντηση;
    Τούτα τα σπαρτά που τρυπάνε τα μάτια μου
    ή μήπως τα λασπωμένα πόδια μου
    που μέσα στο βάλτο βαδίζουν...
    Κρύωσα μες στη σοδιά του κακού.
    Σβόλιασαν οι ώμοι, ξεκουρδίστηκε η σιωπή μου.
    Μάτωσε η γλώσσα μου.
    Φτύνω χρόνια τώρα περιουσίες ξένες.
    Μαζεύω τους σπόρους και τους σπέρνω στη γη.
    Τίποτα, τίποτα δεν γεννιέται.
    ΜΙα μαύρη ομίχλη μονάχα στα στερνά όνειρα
    από πίσω.
    Σοδιά του κακού το είπες.
    Σοδιά καταραμένων υποσχέσεων το φύτεψα εγώ
    μες στα μάτια μου.


    Δικαίε...
    Πως να μην εμπνέεις...
    Σπόρος ζωντανός οι λέξεις σου
    σε χωράφια άσπαρτα...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. "Και τι απο εμάς θα μείνει , κυρία μου,
    με ρώτησε ο αγαπητός μου κρεοπώλης.
    σε μια έκρηξη υπαρξιακής αναζήτησης
    μεταξύ ενος τεμαχισμένου κοτόπουλου
    και ενός σφαγμένου αρνιού,
    ούτε σάρκα μα ούτε και οστά, συνέχισε περίλυπος.
    Ακόμα και τ’όνομα μας που με περηφάνια
    (α και με ποση θλίψη οφείλω να ομολογήσω )
    τα τέκνα μας θα χαράξουν
    στο οριστικό μετάλλιο ζωής
    κάποια στιγμή θα σβηστεί απο την βροχή.

    Ακόμα και εκείνα θα χουν πάψει
    το χώμα που θα τρέφουμε να διαβαίνουν

    Γι’αυτό σας λέω,κυρία,
    Μην λυπάστε να τρώτε σάρκα.
    Κρέας παίρνετε , Κρέας παραδίνετε..."

    Δημήτρη Δικαίε
    καταδίδεις
    την δυσωδία σκοτεινής σοδιάς

    Την καλησπέρα μου. δυνατή η επάνοδός σου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Όταν οι ευχές καταφέρουν να αλλάξουν τη ζωή μας και στη δίνη του πολέμου να μπουν προσκέφαλο ευφροσύνης, τότε θα ξέρω πως τα μπλεγμένα σπαρτά στα μαλλιά σου δε θα ‘ναι από μάχες.

    Πόσο υπέροχα δίνεις ύπαρξη σε εκείνο που δεν έχει φίλε μου Δημήτρη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Io sono il primo e ultimo
    Είμαι ο Πρώτος και ο Έσχατος

    Nel nome del Padre di tutte le parti
    Εις το Όνομα του Πατρός Όλων των Πλευρών

    Ελεήστε τους ικετεύοντες
    χωρίς τις Σοδιές
    Τι θα είχαν να θερίζουν;


    Δικαίε, αλλάξατε σπίτι
    Όχι όμως γείτονες και διακόσμηση



    _ Il Custode _

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Αγαπητέ Δημήτρη, το σκέφθηκα πολύ πριν καθίσω να γράψω αυτό το σχόλιο για τους στίχους σου. Μετά από αρκετές αναγνώσεις αυτού του ποιήματός σου αφέθηκα πλέον να περιπλανιέμαι στη θύελλα της εκφραστικής/στιχουργικής σου δεινότητας.
    Η διαφάνεια των λέξεών σου μπορεί να επιτευχθεί ύστερα από προσεκτική/στοχαστική παρατήρηση. Ωστόσο, άπαξ και κατανοηθεί, κάθε στίχος φθάνει στην υπεροχή τής τέχνης με στοχαστικές λέξεις – όπου ένας ζωγράφος χαρακώνει στον καμβά. Καθώς τα χρώματα σφύζουν, τα ποιήματά σου ακτινοβολούν λεκτικές μαγείες.

    Με αυτό σου το ποίημα λοιπόν, και χωρίς καμιά διάθεση κολακείας, δράττομαι της ευκαιρίας να πω την άποψή μου για την ποιητική σου.
    Όπως ένα εξαίρετος μουσικός πετυχαίνει στις συμφωνίες του, όπως ένας καλός θεατρικός συγγραφέας αναγεννά στις θεατρικές παρουσιάσεις με ζωντανές ραψωδίες, εσύ Δημήτρη Δικαίε δίνεις μια ποιητική λαμπρότητα, οι στίχοι σου βλέπουν σκάλες με φλόγες, ηχούν και αποκαλύπτουν εσωτερικό πλούτο. Και στο συγκεκριμένο ποίημα : “Η σοδειά του κακού”, οι συνωστισμένες εικόνες και μαγικές λέξεις σπρώχνονται και τρίβονται μεταξύ τους και δημιουργούν έναν κόσμο υπέροχων/μυστικών συμφωνιών… λες και τ’αυτιά σου συντονίζονται σε μυστηριώδη μηνύματα στοιχείων και πετυχαίνεις την αξιοσημείωτη τεχνική της παραμονής στην καρδιά των πραγμάτων και εκπέμπεις το μήνυμά σου στον αναγνώστη με το ατομικό σου στυλ…

    Φίλε Δημήτρη, άνοιξε διάπλατα τους υδατοφράκτες της υποσυνείδητης ύπαρξής σου και συνέχισε να δημιουργείς υπέροχη ποίηση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ω πετούμενα περάστε
    τους κόρακες θαυμάστε

    Ποιός επαινεί τα τετριμμένα
    Ποιός λιγουρεύεται τα φαγωμένα
    Ποιός αναλύει τα ξαπλωμένα
    Κάποιος την πόρτα σου χτυπά
    και συ του λες φύγε κερατά!
    Σοδειές πενιχρές
    Δήθεν σκότους θεριστές
    Εκ του προχείρου ποιητές
    γερασμένοι θηριοδαμαστές
    Απ’όλα έχει ο μπαξές

    Δικαίε, οι αναζητήσεις σου
    στέρνα που έχει πιεί όλο το οικοσύστημα της γης
    Όταν μόνος σου φλέβα νερού αποζητήσεις
    πρόσεχε μην αστοχήσεις

    Πορεύσου στην αγωνία
    και όχι στων δαγκωμένων την κοινοτυπία

    Και για να μην ξεχνιόμαστε ...

    _Κηδεμόνας_

    ΥΓ.

    Καλά κάνεις και δεν απαντάς
    Οι υπεκφυγές απλωμένος τραχανάς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Όρνια εμφανίστηκαν,
    σαν πόρνες σε γυάλινες οθόνες,
    απλώνοντας ανήμπορα
    τα μαραμένα τους φτερά

    και άφησαν στίχους ομοιοκατάληκτους,
    ξεψυχισμένο σαρκασμό
    πάνω σε μαύρο φόντο
    με σάπια κιμωλία·

    λέξεις αναλώσιμες, άθλιες,
    “σοδειά από νου ρυπαρό”
    του πνεύματος ο νάνος



    ΥΓ.
    Αχ καημένε πετεινέ – λάλησε… λάλησε
    Στην πλάτη του Ταύρου δεν μπορείς να σταθείς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Προσοχή!Προσοχή!
    Να η Χωροφυλακή!

    Ποιός στην γωνία του κάθεται και κλαίει;
    Ποιός για εκείνον τα ιμάτιά του καίει;
    Φρουροί
    με γλώσσα αναπηρική
    εις τον αιώνα των αιώνων αμήν
    Χοίρους Πουλάτε
    το τσοκ δεν τραβάτε
    Πάρτε ανάσες βαθιές
    θα σας κάτσει ο κουραμπιές
    Προσέξτε την έρμη Ποιητική
    δεν είναι μηχανή κουρευτική
    Κικιρίκου κικιρίκου
    ο φρουρός του πιτσιρίκου
    τα μάτια του πετάει
    τα πούπουλα μαδάει

    Όσο για το μυαλό
    καλέστε το Εκατό
    Ποιός έχασε το κλούβιο του αυγό;




    _Κηδεμόνας_

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Αφουγκράζομαι την οδύνη σου
    και σου φωνάζω
    “δεν υπάρχεις, παρά στο τίποτα…”

    Σε λάθος γειτονιές απλώνεις
    τη διανοητική σου ανορθογραφία,
    κι αυτή σαν αέρας περισφίγγει γύρω σου


    ΥΓ.
    λάλησε… λάλησε πετεινέ
    Με κουτσουλιές στα πόδια περιφέρεσαι
    Ποιος άφησε το κοτέτσι ανοικτό;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Στην Πλατεία Κολοκοτρώνη
    κάθεται μικρό κοθώνι
    μόνο θρηνεί
    και τα πόδια τους κατουρεί

    Θα ήθελα να δείξω σεβασμό
    λέει το καψερό
    αλλά μου κοπήκαν τα φτερά
    στον απάνω μαχαλά

    Ανίατη Ποιητική
    πετούσαν γέροι και κωφοί
    Είχαν σβήσει ζωή ερωτική
    Απαγορευμένη Ζώνη Εκεί!

    Όλο γράφαν στόκους στίχους
    και μαρανάνε τους φίκους

    Σε ένα κελί
    Σε ένα κελί
    φωνάζαν οι περαστικοί
    Αλί και τρις αλί
    είχε πετάξει το πουλί

    Στο Τίποτα και Παρά Πέρα
    βρίσκεις μια χαρά παρέα
    Δεν θα χαραμιστώ
    σ’ ατάλαντο «γιατρό»

    Έτσι είπε το μικρό πουλί
    και την έκανε για τ’ Αιβαλί
    Η Ελένη πιο εκεί
    κλαίει για τον μικρό ποιητή

    «Όσα ο Νους σου Δεν Χωρά
    δεν σημαίνει ότι δεν είναι υπαρκτά
    Όσα το στόμα σου απορρίπτει
    η Ύπαρξη σου δεν τα καταρρίπτει»

    Μακάριοι οι μη έχοντες δάκτυλα


    _Κηδεμόνας_

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. @ Ματθαίος

    ποιοι παρέμειναν στο φράχτη, Ματ;
    Σε καλωσορίζω. Βλέπεις, 'πέτυχες' την εγγραφή!

    @ Μαρία Νικολάου

    Διαφορετική η σοδειά του καθενός, αγαπητή μου Μαρία. Η οπτική γωνία σου.. Σκληρότερο το είδες, ε;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ Μαρία Ρ.

    Κρεοπωλείον 'ο απολογισμός'
    Η σχηματοποίησή μας, αγώνας δρόμου;
    Ε να,
    λοιπόν μου θύμισες ένα στίχο του Τ.Λειβαδίτη:
    "και να, που φθάσαμε ως εδώ χωρίς αποσκευές μα
    μ' ένα τόσο ωραίο φεγγάρι"

    @ Μπατίστας Μαλαματένιος

    Εσύ, ξέρεις τι υλικά χρησιμοποιώ!
    Απ' το ίδιο ράφι 'τραβάμε', Επαίτη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. @ Il Custode

    να σε καλωσορίσω.
    Πνιγμένος στο 'παρατηρώ', βλέπω!
    Στη γλώσσα σου τοποθέτησες δύσκολες λέξεις.
    Έχεις γεύση; Όρεξη να' χεις, ν' αποκτήσεις.

    ****************************************

    @ Μανώλης Μεσσήνης

    Εκπέμπω το μήνυμά μου, Μανώλη (όπως το είπες).
    Αυτή είναι η προίκα μου. Δεν έχω τρόπο άλλο
    να αποκτήσω φωλιά για τα λίγα που με κρατούν εδώ.

    Ιδιοκτήτης του ελεύθερου αέρα ή Δικαίος
    (όπως θες με λες)
    Σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. @ Κηδεμόνας

    Να λοιπόν που ξανασυναντιόμαστε, Πολύγραφε!
    Να ένας απ' τους πολλούς. (θα' λεγα εγώ)
    Μυριάδες 'ζωντανοί'
    θα παραστούν να πενθήσουν τις κουτσουλιές των
    περιστεριών, Κηδεμόνα.

    Να είσαι ευγενικότερος με τους αναγνώστες αυτού του
    μπλοκ. Το ανείπωτο θάρρος σου, δε χρειάζεται όλα αυτά
    για να 'παρουσιάσει' τη χολή του.

    Πελώριες, αχόρταγες, καταραμένες βάρκες σε τούτον τον αγρό. τις βλέπεις, Κηδεμόνα;

    Δημιούργησα τον Καμπούρη
    μα κάπνισες χόρτο πριν ζυγώσεις την ουσία του.
    Τ' αγκάθι στο πλευρό σου να φροντίσεις.
    Ο δικός σου γονέας, ήταν εξυπνότερος;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Κύριε Ελέησον

    Άφες αυτοίς
    ου γαρ οίδασι τι ποιούσι

    Οι βάρκες βγήκαν στη στεριά
    Οι άνθρωποι απέκτησαν ουρά
    Μα δεν κατάφεραν να κολυμπήσουν

    Ο ένας έξυνε αυγά
    Ο άλλος έψαχνε κουπιά
    Ο τρίτος τέντωνε αυτιά

    Άλλοι καπνίζουν χόρτο
    κι άλλοι θυμιατίζουνε τον τόπο
    Χριστιανοί κι αλλόθρησκοι
    σ’ αυτήν την κοινωνία
    υποκύπτουνε στην Λιτανεία

    Φωνάζει ο Επίτροπος
    Όλα μια Τραγωδία
    Απαντάει ο αρχάγγελος
    Συγνώμη αγαπητέ όλα εδώ μια κωμωδία

    Άσε,Δικαίε, την Αγιαστούρα
    Άναψε τον αργιλέ
    Και τράβα μία τζούρα

    Ίσως έτσι χαλαρώσεις
    Κι αν είσαι τυχερός θα μαστουρώσεις


    _Κηδεμόνας_

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Δημήτρη Καλημέρα, δεν μπορώ να σχολιάζω την ποίηση, μόνο της ζωής να ζω, έτσι, πέρασα για να δηλώσω την παρουσία μου στην καινούργια γειτονιά, και πως θα περνώ να σε βλέπω με όλη την σημασία της λέξης. Καλές εμπνεύσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. @ Δημήτρης (Νόστιμον Ήμαρ)

    Σε ευχαριστώ για την παρουσία σου εδώ, Δημήτρη.
    Έτσι είναι..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Ο Λαβωμένος Θα Οδηγήσει
    τους αγνούς
    στον Aνθό του πολέμου
    και θα καθαγιάσει για πάντα
    το δρεπάνι της Λύτρωσης

    Τίποτα δεν σταματά
    την Ροή του Ποταμού

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. παλεύω με τις λέξεις σα ναναι η μοίρα μου,
    ο αγώνας μου για να ζήσω ελεύθερος.. αποτελείς πρότυπο..
    καλησπερα..
    θάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @ Μαρία Ροδοπούλου

    Ευχαριστώ τη Φίλη
    για τις λέξεις της.

    ****************

    @ Αθανάσιος Πάσχος

    Θάνο, την καλησπέρα μου.
    Πορεία είναι. Απ' την αρχή
    της, βρίσκεσαι εδώ και,
    σε ευχαριστώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  22. "και ξεμακραίνει"

    Δημήτρη καλημέρα!
    τους φίλους μου που τους αγαπώ και τους εκτιμώ αυτό το ρήμα δεν "παίζει"
    να είσαι καλά και δημιουργικός!
    θα τα πούμε σύντομα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  23. καλημέρα Φίλε Δημήτρη !!

    Θεωρώ εξαιρετική τη γραφή σου αν και δε γνωρίζω πολλά από ποίηση.

    Άπλα μπορώ να πω ότι είναι αισθήσεις και συναισθήματα αποτυπωμένα σε λευκό χαρτί .

    λαβύρινθος, τά πάθη μου
    μές τη ψυχή,κρυμμένα
    και γώ τόν ζώ το Γολγοθά
    μέ μάτια βουρκωμένα
    ......................
    η μιά ματαίωση περνά
    η άλλη περιμένει
    κι έτσι αδειάζει η ψυχή
    καί πάντα μόνη μένει
    .....................
    έφαγα από πικρό καρπό
    και μούδιασε το στόμα
    και από τα πάθη η ψυχή
    πρίκησε τόσα χρόνια
    ......................
    τη λευτεριά ζητά η ψυχή
    το καθαρό αέρα
    να μη τη βολοδέρνουνε
    τα πάθη νύχτα μέρα
    ......................
    είμαι όμως αδύναμος
    για να την βοηθήσω
    με φόβους και μ' αναστολές
    προτίμησα να ζήσω
    ....................
    απ' το σήμερα στό αύριο
    όλη η ζωή διαβαίνει
    ένα ψιχάλι όνειρο
    αληθινό δέ βγαίνει
    ...................
    κυρτώσανε οι αντοχές
    διαβήκανε τα χρόνια
    με λίγη πίστη γκρίζαρα
    τα δύσκολα μου χρόνια
    ..................
    .................
    .....................
    πολύ βαριές αποσκευές
    τα παιδικά μας χρόνια
    σα τη κορφή ενός βουνού
    που λιώνουνε τα χιόνια ...

    .. η δική μου ματιά....η παιδική ..

    Να σαι καλά πάντα φίλε Δημήτρη

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. @ Περίπλους

    μα κοίταξε το γκρίζο πως ζωντανεύει!
    Η παιδική ματιά, πλούτισμα και άσσος!

    Σε ευχαριστώ που μου εμπιστεύτηκες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή