Εφιάλτης

χτίζεις, 

όσα σώματα σε βρήκανε από παιδί,

σ’ οριζόντιο τοιχίο.

από το πρώτο σου θρανίο

χάρασσες διαδρομές.

Ως και σήμερα χαράσσεις!

Και τώρα απολαμβάνεις

το προτείχισμα του εαυτού σου

οικοδομημένο σε σαρκία.

Εμβόλισες σακιά συναντημένα..

το’ να, στ’ άλλο, απάνω προσέθεσες

άδειασες

ψυχή από τη Σπάρτη!

© Δημήτρης Δικαίος

Στοά Απολεσθέντων Οίκων

Πόση αλήθεια κρύβει ένα παραμιλητό

όταν πια

τα πεθαμένα σου φροντίζουνε το σπίτι;

και οι μεσίτες στο σαλόνι το μπορντό,

χρυσές κλωστές ή Φαραώ;

Ποιος δανείζει στους νεκρούς, μέρες φωτός;

Ποιος πουλί νεκρό, ακόμη μαστιγώνει;

Είν’ η πρώτη αναπνοή που δεν αντέχω όταν ξυπνώ

κι ας χορεύω

την ανάσα μου το βράδυ, μη μυρίσει.

Ποιος διέκοψε τις μέρες των νεκρών;

Ποιος τολμά μέσα στη νύχτα να διψάσει;

Ποια πλευρά σου απολύει πονηρό;

Μισές ημέρες συνεχίζουμε, Στοά μου.

© Δημήτρης Δικαίος