Σε καταστολή

Απόγευμα, κάποιος χτυπάει την πόρτα. Φωνάζω μ’ όση δύναμη έχω: «Ποιος διάολος είναι;». Ανοίγω, τίποτα. Γυρίζω στη θέση μου και παρατηρώ πως, η διπλανή καρέκλα είναι επίσης τραβηγμένη. Μία παραίσθηση, σκέφτηκα, δε δίνω σημασία. Πάει καιρός εξάλλου που, δε βλέπω πράγματα. Αναπνέω κανονικά, δεν ανησυχώ.

  Φτιάχνω λίγο καφέ κομμένο και ραμμένο στη γεύση μου, με πολύ καϊμάκι. Στο τραπέζι επάνω ένα στυλό, ένα φύλλο χαρτί, ένα κομμάτι κόκκινης πλαστελίνης με το δακτυλικό αποτύπωμα του γιου μου κι ένας καπνός Old Holborn κίτρινος με την επιγραφή «οι καπνιστές πεθαίνουν πρόωρα». Ποιος πέθανε μ’ ακόμη ένα τσιγάρο, συλλογίστηκα; Κανείς! Το ανάβω. Απέναντί μου, το ψυγείο. Χαμογελάω, στο κροτάλισμα του ήχου που έβγαλε πάνω στα πλακάκια. Με κατάλαβε. Κάθε φορά που έχουμε την ίδια θερμοκρασία, το κάνει.

  Ετούτη τη στιγμή, είμαι σ’ επαφή με τον κόσμο. Ένας θυσιοφοβικός, φιλήσυχος πολίτης που, πληρώνει τους φόρους του, γυαλίζει το αυτοκίνητό του, πλαγιάζει με τη γυναίκα του, μεγαλώνει παιδί, πιστεύει στο οικονομικό θαύμα που θα φέρει η πολιτική άνοιξη, μαζεύει τα σκουπίδια του, σιγοψήνει τον ελληνικό του, βάφει – συντηρεί τα έπιπλα στο σπίτι˙ εξοικονομεί χρήματα με στόχο να αγοράσει κι άλλα, να διώξει τα άκομψα, να’ ναι του γούστου του. Διαβάζει τον ατελείωτο Δον Κιχώτη του Θερβάντες, επιθυμεί να κάνει δεύτερο παιδί, φροντίζει την κόμη του, το βάρος του, την ενδυμασία του όπως κάθε άτεχνος άνθρωπος και, άλλα καθημερινά πράγματα που δεν έχει νόημα να τ’ αναφέρω.

  Τέτοια ελευθερία μήτε στο μνήμα δε θα’ βρεις, σκέφτηκα και, πέταξα το πακέτο με τον καπνό απ’ το παράθυρο. Ακολούθησαν, ο αναπτήρας, ένα τασάκι από φυσητό γυαλί αγορασμένο κάποτε στα Χανιά και μια γυναικεία στριγκλιά.. που δεν άντεξε τόση Κρήτη πεταμένη στα μούτρα της.

  Σήμερα, ξεφυλλίζω τη ζωή μου˙ και διαπιστώνω πως, ενώ υπήρξε σ’ όλη την χρονική της έκταση, συννεφιασμένη, εγώ μια στάλα ουρανό δε συνάντησα. Επί μια πενταετία αποφεύγω συνειδητά να κοιτάξω μέσα μου. Μια υποτροπή, θα ήταν οδυνηρή για τους γύρω μου. Αισθάνομαι ψυχικά υγιής, νιώθω το παλμό των φλεβών, τη ροή του αίματος. Ελέγχω την ανάσα μου. Μόνο για τους αγγέλους, έχω πεθάνει.

© Δημήτρης Δικαίος

Περί ποίησης˙ αντικίνητρα

Καθετί που απαιτεί ορισμό για είδη τέχνης, προκαλεί συμφόρηση ιδεών και συναισθημάτων. Πόσο μάλλον, ο ένας εκ των δύο σημαντικών πυλώνων της Λογοτεχνίας, το τεντωμένο σύρμα της στιγμιαίας απόδοσης, ετούτο το μαγευτικό άγνωστο – δρωτάρι της καρδιάς, ο αρχέγονος διάλογος τεχνίτη και ψυχής, να επιζητεί ταυτότητα. Δεν προσδιορίζεται με γενικεύσεις το θάμα, παρά, αυστηρά ατομικά και ιδιότυπα δια τον καθένα.

Αυτή η ιδιαιτερότητα πρέπει να γίνει σεβαστή ειδάλλως, καθορίζουμε σωτήρες για το αναγνωστικό σύνολο και λογοτεχνικά στασίδια για τους συνθέτες με απώτερο στάδιο τον αιφνίδιο τερματισμό του ρυθμού.

Η εκ φύσεως αριστερή προέλευση της Τέχνης, δεν αποδομείται από τους ευάριθμους εραστές-αναγνώστες της, μα από τα αλλοδαπά, ποιητικά εν προκειμένω, μέτρα όσων βιαίως επιζητούν τον επανακαθορισμό της, ούτως ώστε να παράξουν έργο προορισμένο αποκλειστικά δια το μέτρο του, από πολλού, απολεσθέντος κριτηρίου της βασιλικής αυλής.

Ομαδική αναπνοή στην Τέχνη της Ποιήσεως όμως, δεν υφίσταται.

Αν κάποιος αναρωτιέται φιλοσοφικά, αυτός που απαντά, γίνεται αυτομάτως ο αφέντης του προβληματισμένου υποκειμένου. Ο ποιητής διακηρύσσει την «αλήθεια» του, δίχως προφητικές ή θαυματουργικές εγγυήσεις, επιχειρήματα ή αποδείξεις, επομένως δεν εισέρχεται στη λογική του αφέντη. Το έργο του, στην πράξη, δεν επηρεάζεται από την απαίτηση (κενότητα) του αναγνώστη να σταθεί με ποιμενική ράβδο απέναντί του ο λογοτέχνης. Αν αποφευχθεί ο κίνδυνος της αυτοσκοπικής τέρψης, θα ελαχιστοποιηθεί κι η πιθανότητα απόρριψης του έργου από το θεατή/αναγνώστη.

Ο Έκτορας Κακναβάτος, ένας από τους συνεπέστερους και γνησιότερους υπερρεαλιστές στη χώρα μας, είχε γράψει: «Όταν η γλώσσα δεν κάνει άλλο παρά να υπηρετεί τον Λόγο, καταστρέφει την πάμφωτη αξία των πραγμάτων, κι αυτά την εκδικούνται θάβοντάς τη στην αιθάλη τους…»

Υ.γ. Και μια απάντηση από τον Πάουλ Τσέλαν: «προσπάθησα να γράψω ποιήματα σ’ αυτή τη γλώσσα: για να μιλήσω, για να προσανατολιστώ, για να καταλάβω πού βρέθηκα και προς τα πού τραβούσα, για να σχεδιάσω την πραγματικότητά μου.»

Γράμμα σ' ένα φίλο.

Αδελφέ,

αναπολώ εκείνους τους όμορφους περιπάτους μας στην Καλλίπολη. Τις πολύωρες συζητήσεις. Τις σκοτωμένες ώρες μιας πρώιμης νεότητας που σιτιζόταν με γρήγορο φαγητό και «έπαιζε» ακούραστη στο λούνα παρκ του Φαλήρου. Σήμερα, αποχωρητήριο των ερυθρολεύκων.

Θυμάσαι στη μπαλαρίνα; Αρπάζαμε το στήθος της με βλέμμα ληστρικό και χορταίναμε. Πλέον τ’ αντικνήμια της σκέψης, είναι μολύβδινα. Σταθερά, μα ασήκωτα. Σηψαιμικά και λίγα για τέτοιες επιθέσεις.

Παλιόφιλε, κουράστηκα. Ακριβέστερα, με εξάντλησα. Μάλλον γέρασα νέος γιατί έζησα πολύ. Έτσι, παρηγορούμαι. Όμως πληρώ τις προϋποθέσεις για μια ζωή κατάκοιτη. Τούτη τη βλάστημη ώρα που σου γράφω, τη βλέπω να πλησιάζει.

Σε μια χώρα ασθενική, η συνέπεια στη δουλικότητα των παθητικών πολιτών, βασιλεύει. Δεν έχω το χρόνο να παραμείνω πεινασμένος, να με θρέψει η ειρήνη των αποθεμάτων, μέχρις ότου, συναντηθούμε πάλι και δώσουμε φτερά στη νεότητα που παραμελήσαμε. Συνεπώς, σε προδίδω. 

© Δημήτρης Δικαίος

Καθαιρέστε τους Σωτήρες

Υπήρξαμε, νομίζω, τρόφιμοι μιας άνοστης εποχής. Σπαταλήσαμε κάθε Κυριακή με ένα φραπέ στο χέρι. Η κάθε άνοιξη, μοιάζει με νεκρώσιμη ακολουθία και πομπή σκελετωμένων στιγμών. Αδύναμοι άνθρωποι, αντιμέτωποι με μια δυσβάσταχτη καθημερινότητα.

Αποκαμωθήκαμε, καταλήγοντας σήμερα να διψάμε κακοποίηση. Συνηθίσαμε στο βιασμό και την εκμετάλλευση. Αλλοιωμένοι, αλιεύουμε καθαρούς οργανισμούς. Εκπαιδευτήκαμε έτσι, ώστε να ηγούμεθα των νεοσυλλέκτων. Οι μαθητές μιας ξύλινης παιδείας, αποτελούνε στόχο. Είμαστε όλοι, στόχος. Μας αγαπάνε, μας περιποιούνται όσο τους εξυπηρετούμε και δηλώνουμε πρόθυμοι να μην παρεκκλίνουμε της πεπατημένης. Μαθητές μιας συστημικής νοοτροπίας που κατακεραυνώνει την ελεύθερη βούληση του ατόμου και επιθυμεί την αποδόμηση κάθε αξίας και ιδιαιτερότητας.

Αυτά τα παιδιά, που επαναστατούν σήμερα, μπουκώνοντας το κλιμακοστάσιο μιας τράπεζας με οργή, θα φτύσουν την οργή αυτή αύριο, στους θετούς γονείς τους. Αν δεν το πράξουν, θα απορροφηθούν αυτόματα από την κοινωνία των απράκτων, μέλη της οποίας είμαστε όλοι. Ερημωμένες ψυχές, φιλήσυχοι πολίτες, αποδεκατισμένοι ψηφοφόροι που λησμονήσαμε κάθε τι ανθρώπινο και μπουσουλάμε αδέσποτοι.

Εντέλει, αποζητούμε μια σωτήρια διέξοδο μέσα από ξεπερασμένες εκλογικές διαδικασίες, επισημαίνοντας, ο καθένας από εμάς στον κύκλο του, την ανάγκη ύπαρξης ή εύρεσης ενός σωτήρα. Εκατομμύρια αποδεκατισμένοι περιμένουν ένα θαύμα. Το θαύμα, περίπου ή ακριβώς, δε χαρίζεται αλλά, δημιουργείται.

Η στρατευμένη τέχνη, οι στρατευμένοι άνθρωποι, εμποδίζουν αυτό το θαύμα, αποσκοπώντας στη διάλυση της κοινωνικής συνοχής. Μια κοινωνική έκρηξη προϋποθέτει κοινωνική συνοχή, καθαίρεση του πολλά υποσχόμενου σωτήρα (απ’ όπου και αν προέρχεται), ενορχήστρωση με τις ανοιχτές πληγές της κοινωνίας, τις ανοιχτές συζητήσεις και σύμπραξη με τις συλλογικές αποφάσεις των ομάδων.

Όσο το κράτος είναι εχθρικό προς τον πολίτη, ο πολίτης, το λιγότερο που έχει να πράξει, είναι να, είναι εχθρικός απέναντι στο κράτος στηρίζοντας κάθε αντι-εξουσιαστική κίνηση.Τηρώντας καθημερινά σκληρή αντίσταση απέναντι σε αυτό.

Όταν και όποτε, το κράτος γίνει φιλικό απέναντι στον πολίτη, καμία στάση ή αντι-εξουσιαστική μορφή αντίστασης, δεν έχει θέση στην κοινωνία.

Δημ. Δικαίος

Προτού σερβίρω άγρια μαρούλια

• οι εργάτες με πιστεύουν γερασμένο
• οι παρατηρητές έλιωσαν για να με κατατάξουν
• οι φίλοι ξέρουν.. γεννώ στο χρόνο πάνω
• δημιουργώ στην ένταση κι όχι την ένταση
• ανασαίνω όταν πρέπει, δίχως συμβόλαια και περιορισμούς
• ανήκω στη στιγμή που θα με κερδίσει
• αποφεύγω εκείνους που θέλουν να "γίνουν" διότι μου καθυστερούν την κυοφορία
• καθυστερούν την κοινωνία.
• τη διεξοδική αυτή ανάσα που λέγεται "ποίηση" κάποιοι έχουν κάνει επάγγελμα, επίδειξη, αυτοσκοπό & χόμπι. 

ιδιοκτήτης του ελεύθερου αέρα ή Δικαίος

διεθνιστής σε αταξία